Το «παράδοξο» συνίσταται στο ότι, όση προσφορά χρήματος (με μηδενικά επιτόκια) κι αν υπάρχει, οι επιχειρηματίες δεν δανείζονται κι όση προφορά εργασίας κι αν υπάρχει, οι εργαζόμενοι δεν έχουν κίνητρο να εργαστούν (λόγω του ότι τα λεφτά της εργασίας τους δεν αγοράσουν τίποτε – δεν έχουν αξία), προκαλώντας ανεργία και παράλυση του συστήματος. Δεν δουλεύει τίποτε. Είναι υπαρξιακό αδιέξοδο (βραχυκύκλωμα) που οφείλεται στον υπερδανεισμό και χρειάζεται πολεμική εκτόνωση, έτσι ώστε να μην σκάσει άτακτα η οικονομική φούσκα και ελευθερωθεί ο κόσμος νοητικά από τον κλειστό νοητικό κύκλο στον οποίο τον έχουν αιχμαλωτίσει, προκαλώντας έτσι την απώλεια του παγκόσμιου πολιτικού ελέγχου των Τραπεζιτών δεσμοφυλάκων του.

Λόγω λοιπόν της πρωτογενούς σχέσης χρήματος και αγαθών, η αύξηση της ζήτησης του χρήματος (λόγω της έλλειψης προσφοράς που προκαλείται από τον υπερδανεισμό, ο οποίος δεν επιτρέπει την παραχώρηση περαιτέρω δανείων, δηλαδή την δημιουργία νέων λεφτών), αντί να αυξάνει την τιμή του ιδίου του χρήματος (βλ. επιτόκια), αυξάνει τις τιμές των αγαθών και μειώνει την αξία του χρήματος, μειώνοντας περαιτέρω την ζήτηση αγαθών και περαιτέρω την αξία του χρήματος σε ένα φαύλο κύκλο. Αυτό συμβαίνει ακριβώς επειδή η όλη οικονομική διαδικασία γίνεται σε κλειστά επαναλαμβανόμενο κύκλο (αντί άπειρα ανοικτό προς τα πάνω, όπως είναι η εκ Δημιουργίας φυσική οικονομία μας), κάτι που προκαλεί φούσκωμα εντός του κύκλου (δηλαδή πληθωρισμό) που σαν ξεπεράσει κάποια όρια ακρίβειας των αγαθών, δημιουργεί ανεργία, όση προσφορά εργασίας κι αν υπάρχει, όσο καλά κι αν πληρώνει.

Επειδή όταν ο κόσμος δεν μπορεί να αγοράζει οτιδήποτε με τα χρήματα που κερδίζει από την εργασία του, τότε δεν έχει νόημα η εργασία του, είναι δουλεία και δεν θέλει να δουλεύει, παραλύοντας την οικονομία.

Ανάλυση

Το χρήμα είναι το χρήσιμο μέσο των ανθρώπων για την παραγωγή έργου, δηλαδή για την εργασία. Μέσω του χρήματος, ο άνθρωπος μπορεί να έχει οτιδήποτε χρειάζεται για την εξέλιξή του, η οποία είναι κυρίως συνειδησιακή (και όχι μόνο τεχνολογική), μαζί βέβαια με απολύτως οτιδήποτε άλλο χρειάζεται για την ευτυχισμένη διαβίωσή του. Το χρήμα και η εργασία είναι οι δύο όψεις ενός και του ιδίου Αγαθού, του Αγαθού της «χρηματοεργασίας».

Όταν όμως από Αγαθό που υπερβαίνει τις δύο όψεις του (όπως το νόμισμα που υπερβαίνει τις δύο όψεις του: Κορώνα-Γράμματα), το χρήμα υποβιβάζεται το ίδιο σε εμπόρευμα που πουλιέται και αγοράζεται στις ούτω καλούμενες «Αγορές Χρήματος», τότε γίνεται «λεφτό» προς αποθησαύριση (αντί προς ευτυχία). Αμέσως δε μαζί με το χρήμα, γίνεται και η εργασία (η πίσω όψη του χρήματος) «δουλεία», ή «δουλειά», (για να ακούγεται καλύτερα και να μην αισθάνεται άσχημα ο δούλος). Δηλαδή, γίνεται και η εργασία εμπόρευμα που πουλιέται και αγοράζεται στις ούτω καλούμενες «Αγορές Εργασίας» (π.χ., αγοράζουν λέει παίκτες του ποδοσφαίρου).

Αυτή η έλλειψη Τρίτου υπερβαίνοντος Αγαθού (Θεού), που στην πράξη το ισοπεδώνει κι αυτό σε εμπόρευμα, είναι ο ορισμός της αθεΐας, που όταν κυριαρχεί στους νόες των ανθρώπων, τότε κλείνει την όλη διαδικασία των ανθρώπινων οικονομικών συναλλαγών σ’ ένα αδιέξοδο επίπεδο κύκλο, ένα συνεχές «πήγαινε-έλα» που, στην απουσία του υπερβαίνοντος Αγαθού (του Θεού), έχει σαν ύπαρξη αναφοράς του, τον ίδιο του τον εαυτό. Μια εικόνα που θα μπορούσε να περιγράψει αυτή την επίπεδη κυκλική διαδικασία θα ήταν η εικόνα ενός ανθρώπου που πνίγεται και τραβά τα μαλλιά του… δήθεν για να σωθεί.

Εντός του κλειστού νοητικού κύκλου που καθορίζει την οικονομία μας, η αληθινή εξέλιξη που χρηματοδοτείται κατά άπειρο τρόπο από την δωρεάν ενέργεια του Θεού (κυρίαρχου δωρεάν χρήματος – χρήματος ελευθερίας) υποβιβάζεται σε «ανάπτυξη» (που είναι ακατάπαυστη τρεχάλα στο πουθενά του χώρου και το ποτέ του χρόνου, χωρίς ποτέ κανένας να φτάνει πουθενά), η οποία, ελλείψει κυρίαρχου δωρεάν χρήματος, χρηματοδοτείται με έντοκα εικονικά δάνεια που, λόγω του ότι είναι κλειστός κύκλος, οδηγούν το Σύστημα σε καταστάσεις υπερδανεισμού (υπερφουσκώματος), απειλώντας την φούσκα με έκρηξη. Η έκρηξη οφείλεται στο ότι, εντός του κλειστού και αδιέξοδου κύκλου της αθεΐας (που φυσικά ανάγεται σε τοπ «οικονομική επιστήμη»), παρατηρείται:
(Α) Στάση (τα πάντα είναι επίπεδη επανάληψη, μπρος-πίσω, χωρίς προς τα πάνω αληθινή εξελικτική κίνηση), και
(Β) Φούσκωμα (που λέγεται «ανάπτυξη», επειδή η άπειρη προς τα πάνω εξελικτική κίνηση αναπτύσσει ή φουσκώνει μια φούσκα, ένα κλειστό κύκλο), κάτι που είναι γνωστό σαν «στασιμοπληθωρισμός» και οδηγεί σε ραγδαίες αυξήσεις των τιμών που προκαλούν την απώλεια της αξίας του χρήματος και την ανεργία. Μετά από μερικά απανωτά κραχ, η έκρηξη γίνεται πολεμική (αυτό που συμβαίνει σήμερα στην Ουκρανία).

Και η αντιστροφή του φυσικού συνεχίζεται με την τεχνητή αύξηση των επιτοκίων, για να πάρει αξία το χρήμα και να πέσουν οι τιμές των αγαθών (δήθεν προς έλεγχο του πληθωρισμού). Αλλά είναι φαύλος κύκλος, επειδή με την αύξηση των επιτοκίων αυξάνεται το κόστος δανεισμού και μειώνεται η ανάπτυξη την οποία χρηματοδοτούν τα δάνεια, δηλαδή μειώνεται η δημιουργία νέων λεφτών. Φυσικά, υπάρχει δυστυχώς πάντοτε η τελειωτική λύση της μείωσης της διαμέτρου της φούσκας, δηλαδή η λύση του αποπληθυσμού που επιτυγχάνεται με τους γενετικού τύπου πειραματικούς εμβολιασμούς, τους πολέμους, την πείνα, τον έλεγχο του καιρού (του κλίματος), κλπ.

Από ένα σημεία και μετά , οι άνθρωποι αρχίζουν να εγκαταλείπουν το Σύστημα για να δει ο καθένας τι μπορεί να φάει από τη γη του, αν έχει, οδηγώντας το Σύστημα σε κατάρρευση (γι’ αυτό και συμβουλεύει ο Άγιος Παΐσιος να έχουμε ένα κομματάκι γης, ένα ζώο για γάλα, λίγες κοτούλες για αυγά, κλπ.),. Αυτό ακριβώς επιχειρεί να επιφέρει κατά της Δύσης η Ρωσία με τη βοήθεια της Κίνας, κάτι που οδηγεί ήδη σε μεγάλο πόλεμο.

Επειδή όμως εμείς οι ταλαίπωροι άνθρωποι, στην πτώση μας από το εκ Δημιουργίας φυσικό μας ζούμε επίπεδα το είδωλο μας στον καθρέφτη, νομίζοντας πως το ψεύτικο είδωλο είναι το ορθό, αδυνατούμε λόγω της αθεΐας μας (λόγω της έλλειψης Τρίτης υπερβαίνουσας οπτικής γωνίας) να δούμε από πιο ψηλά, τόσο τους εαυτούς μας, όσο και το είδωλό μας για να διακρίνουμε και να καταλάβουμε ότι το οικονομικό «παράδοξο» του Keynes, το οποίο σε καταστάσεις υπερδανεισμού (μεσοπολεμικές καταστάσεις που οδηγούν σε πολεμική εκτόνωση) καταστρατηγεί τον νόμο της προσφοράς και της ζήτησης στις Αγορές Χρήματος και Εργασίας, δεν είναι καθόλου παράδοξο, αλλά φυσική συνέπεια της νοητικής αιχμαλωσίας μας στον κλειστό κύκλο, κάτι που ισοδυναμεί με πνευματική τύφλωση. Βέβαια, το μόνο αληθινά παράδοξο είναι η δική μας νοητική ανικανότητα, η δική μας τύφλα, που για να καλύψει τη γύμνια της μιλά για «ορθολογισμό», «πολιτική ορθότητα», κλπ., χωρίς όμως να έχει υπερβαίνουσα ύπαρξη κοσμολογικής αναφοράς (δηλαδή Θεό, ή Φως όρασης) για να μπορούν να ισχύουν οι πιο πάνω όροι. Επειδή πώς μπορεί να μιλά κάποιος για ορθολογισμό, όταν δεν έχει τον Λόγο (τον Θεό), δηλαδή την Τρίτη, πιο ψηλή οπτική γωνία, από την οποία να μπορεί να διακρίνει το ορθό από το λάθος;

Γι’ αυτό και η αθεΐα είναι μια πολύ επικίνδυνη υπαρξιακή κατάσταση, που αν επικρατήσει σε μια κοινωνία, τότε την οδηγεί νομοτελειακά στην καταστροφή. Επειδή εξισώσει το χρέος με το χρήμα, την πίστωση με την χρέωση, το αρσενικό με το θηλυκό (βλ. ανδρική εγκυμοσύνη, επιλογή φύλου, γάμοι ιδίας πολικότητας που σταματούν τις γεννήσεις), τον θύτη με το θύμα (βλ. «λύση» ΔΔΟ στο Κυπριακό, όπου η παράδοση βαφτίζεται «λύση»), κοκ., προκαλώντας κατά παντού υπαρξιακή χρεοκοπία, χρηματική, ηθική, πολιτειακή, εθνική, υγειονομική, ενεργειακή, περιβαλλοντική, διατροφική, κλπ., κοκ.

Ενώ αν στην άθεη νοητική κοσμοθεώρηση των χειριστών του Συστήματος (των Τραπεζιτών-οικονομολόγων) υπήρχε συνεχής προς τα πάνω κίνηση (όπως είναι το εκ Δημιουργίας φυσικό μας), τότε θα υπήρχε και όντως συνεχής αειφόρα προς τα πάνω ανάπτυξη (εξέλιξη) του ανθρωπίνου όντος (και όχι η φυσικώς αδύνατη «συνεχής» επίπεδα αδιέξοδη κυκλική ανάπτυξη, δηλαδή το φούσκωμα που προκαλούν τα αεριτζίδικα λεφτά), καθώς επίσης και αληθινή συνεχής ζήτηση και προσφορά δωρεάν (δια χάριτος) κυρίαρχων χρημάτων (όχι δανεικών από αέρα προς υποδούλωση στον δανειστή). Η οικονομία του Θεού είναι οικονομία ανοικτού τύπου με άπειρη ανάπτυξη προς τα πάνω (Τριαδική Οικονομία) και όχι επίπεδος αδιέξοδος (φαύλος) κύκλος (δυαδική οικονομία). Αν πάλι στην άθεη νοητική κοσμοθεώρηση των χειριστών του Συστήματος υπήρχε προς τα πάνω κίνηση, τότε θα υπήρχε επίσης και συνεχής ζήτηση παραγωγής έργου, δηλαδή εργασίας προς συνειδησιακή εξέλιξη, αντί δουλείας (δουλειάς). Επειδή με την κατά φυσικό τρόπο συνεχώς και αδιαλείπτως χρηματοδοτούμενη εργασία (παραγωγή χρήσιμου έργου) είναι που εξελίσσεται αληθινά ο άνθρωπος (δηλαδή συνειδησιακά), παύοντας να πηγαίνει όπως τώρα, από αδιέξοδο κύκλο σε αδιέξοδο, από κραχ σε κραχ και από πόλεμο σε πόλεμο, μέχρι βέβαια τον φοβερό Αρμαγεδδώνα, που θα είναι και ο τελευταίος πόλεμος.

Χριστόδουλος Πιερίδης (Ιούνιος 2022)